تشنج

به تو گفتم آسمان من!

مشكلات عجيب خلق مي شود

يك هو تو را مي اندازد توي خلسه اي كه به توگفته بودم

قبلاً آدم ها فرق مي كردند

شكل هاي حلزوني ذهنشان

لبخند عميق دندان نيششان

مرگ هاي متوالي در خود داشت،

مرگ هاي متوالي

كه بوي عطر مي داد

خاصه به شكل تشنّج يك مار پيچ از گلوي تو

از دهان تو

بر روي پله هاي متواليِ پيچ در پيچِ  الموت كه مال سال هاي متوالي گذشته بوده

جايي كه اسب ها سم مي كوبيدند

 به درّه ي گلو گاه تشنّج مارپيچ هايي

كه از دهان تو؟ يا من؟ بيرون مي آمد؟

 

امضا

دقیقاْ برایش شرح داده بودم

تمام امواج كوتاه پر انرژي را كه مي توانند به پوست پرندگان آسيب برسانند.

و سر انگشت هايي كه تمام دايره هايشان در هم رفته بود آب شده بود.

به سر انگشت هاي او اطمينان داشتيم.

كه امضايي ياد بگيرد

دور بخورد برود از ميان استخوان هايي كه تازه از كوره در آمده بود

                                                                               گرم عبور مي كرد.

و فكر مي كرد به بويي كه از لاي درزهاي كوره بيرون مي آمد.

                   به بويي كه از لاي حفره هاي سرانگشتش بيرون مي زد.

وراه مي رفت/ امضا ياد مي گرفت /تمام دايره ها درهم رفته بود.

و زمان عكس عقربه ها مي شكست كه گفتم بگير بخور بالا بيا

توي ناي او        به آرامي        حركت مي كرد

و او بالا          بالا گرفت         و بالا از خودش رفت

و همه چيز ميان سر انگشت هاي او بود كه گفتم

 

 

آنتراكت بندري مه آلود

     

                                                                                     تقديم به عليرضا فرهومند

                                                                چشم من چراغ من

عينك و عصاي من

 فرق مي كند با ماسك ودستكش هاي شما

كه نه ماه به صورت و دست ها زديد

وراه رفتيد وزندگي كرديد.

بعد از اين من هر عصر به گوركن ها سلام كردم

و اسم روي گور ها را بلند خواندم

و نه ماه و يك روز است كه كابوس هاي بعد از ظهرم خواب تصادف آرواره هاي كلماتم

                                                                                        (با آنتراکت بنری مه آلود     

 من هيچ وقت ترجيح نداده ام اين دستكش ها را                                     

و جاي زخم شبيه كارد ها را

من هر چه فكر مي كنم

نمي توانم هيچ ارتباطي بين دستكش ها و اين كلمات باقي بگذارم

من هر چه فكر مي كنم

اين دستكش ها فقط مي توانند

آهنگي باشدكه توي ضبط صوت مي چرخد مي دود  وُ مي چرخد

و پا هايي كه در جا مي دوند

در جا تند تند مي دوند .

 

نه ماه وقت كمي نيست؟